Kalau inflasi dah rendah, kenapa pergi pasar masih rasa mahal?

Kenapa makan tengah hari makin mudah cecah RM15 atau RM20, sedangkan gaji tak rasa naik banyak?

Ramai orang tengok angka ekonomi dan rasa macam ada dua dunia berbeza. Atas kertas nampak elok. Dalam dompet, lain cerita.

Masalahnya bukan sebab angka inflasi itu salah. Kita cuma selalu salah faham apa yang angka itu sebenarnya ukur.

Inflasi turun bukan bermaksud harga turun

Ini bahagian yang ramai terlepas pandang.

Inflasi mengukur kadar kenaikan harga.

Bila inflasi turun daripada 4% kepada 2%, itu bukan bermaksud barang jadi murah. Maksudnya harga masih naik, cuma lebih perlahan.

Bayangkan secawan kopi naik daripada RM5 kepada RM6. Tahun berikutnya ia naik lagi kepada RM6.10.

Kadar kenaikan memang jauh lebih rendah. Tetapi kopi itu tetap RM1.10 lebih mahal berbanding harga asal.

Sebab itu rakyat masih boleh rasa kos hidup tinggi walaupun angka inflasi nampak terkawal.

Bank Negara Malaysia sendiri menjelaskan bahawa inflasi mengukur kelajuan harga meningkat, bukannya paras harga yang sudah terbentuk. Pada 2025, inflasi keseluruhan Malaysia purata 1.4%, tetapi kos hidup masih menjadi kebimbangan ramai isi rumah.

Masalah sebenar ialah kuasa beli

Soalan yang lebih berguna bukan:

“Inflasi berapa?”

Tetapi:

“Pendapatan kita naik lebih cepat daripada harga atau tidak?”

Antara 2019 hingga 2024, harga pengguna secara keseluruhan meningkat 9.3%.

Dalam tempoh sama, gaji nominal bagi pekerja yang diukur meningkat sekitar 7.2%.

Mudah cerita, harga bergerak lebih laju daripada gaji.

Sebab itu walaupun kita masih membeli barang yang sama, bahagian gaji yang perlu digunakan untuk membayarnya semakin besar.

Lebih terasa kalau banyak duit habis pada makanan.

Harga makanan meningkat lebih cepat daripada gaji dalam beberapa tahun kebelakangan ini. Golongan berpendapatan rendah paling mudah terasa kerana sebahagian besar pendapatan mereka memang digunakan untuk barang asas.

Gaji rendah bukan masalah satu angka

Senang untuk kata:

“Naikkan saja gaji.”

Tapi isu gaji Malaysia lebih dalam daripada itu.

Kalau ekonomi hanya mencipta banyak pekerjaan bernilai rendah, kenaikan gaji ada hadnya.

Syarikat yang menghasilkan nilai rendah daripada seorang pekerja sukar untuk membayar gaji tinggi tanpa mengubah cara bisnes itu beroperasi.

Sebab itu produktiviti penting.

Malaysia perlukan lebih banyak syarikat yang buat kerja bernilai tinggi, guna teknologi dengan lebih baik, melabur dalam R&D dan menghasilkan produk atau servis yang memberi nilai lebih besar.

Pada 2025, hanya sekitar 26% pekerjaan baharu yang diwujudkan merupakan pekerjaan berkemahiran tinggi. Angka itu lebih rendah daripada purata 30% bagi tempoh 2020 hingga 2024.

Selagi pekerjaan bergaji tinggi tak berkembang dengan cukup cepat, kita akan terus bercakap tentang kos hidup tanpa menyentuh punca sebenar.

Tenaga kerja murah ada harga yang perlu dibayar

Satu lagi isu ialah pergantungan kepada pekerja asing berkemahiran rendah.

Bagi sesetengah industri, mereka memang diperlukan.

Tetapi apabila model bisnes terlalu lama bergantung kepada tenaga kerja murah, dorongan untuk melabur dalam mesin, automasi, latihan dan proses yang lebih cekap menjadi lebih rendah.

BNM turut melihat pergantungan kepada pekerja asing berkos rendah sebagai antara faktor yang boleh menekan pertumbuhan gaji, terutama bagi kerja berkemahiran rendah dan sederhana.

Akhirnya kita boleh terperangkap dalam kitaran yang sama.

Kerja bernilai rendah menghasilkan produktiviti rendah.

Produktiviti rendah mengehadkan kemampuan membayar gaji tinggi.

Gaji rendah pula membuatkan kenaikan kecil harga barang terasa besar.

Naik gaji sahaja belum tentu selesai

Gaji minimum boleh membantu pekerja yang menerima gaji paling rendah.

Ia memberi sedikit ruang bernafas.

Tetapi ia bukan penyelesaian penuh.

Dalam jangka panjang, kenaikan pendapatan perlu datang bersama peningkatan produktiviti dan penciptaan pekerjaan yang lebih bernilai.

Kalau tidak, perniagaan tetap berdepan kos yang semakin tinggi tanpa pertambahan hasil yang sepadan.

Sebab itu matlamat sebenar bukan sekadar memastikan nombor pada slip gaji bertambah.

Kita perlu bina ekonomi yang memang mampu membayar gaji lebih tinggi.

Bantuan boleh ringankan, tapi bukan penyelesaian kekal

Subsidi dan bantuan tunai masih memainkan peranan, terutama untuk keluarga yang pendapatannya ketat.

Tetapi bantuan lebih kepada mengurangkan tekanan hari ini.

Dalam jangka panjang, kuasa beli rakyat hanya benar-benar bertambah apabila pendapatan naik lebih cepat daripada kos hidup.

Kita perlukan lebih banyak pekerjaan berkualiti.

Lebih ramai pekerja berkemahiran tinggi.

Lebih banyak syarikat yang menghasilkan nilai besar.

Di sinilah bezanya antara “ekonomi berkembang” dengan “rakyat rasa semakin senang.”

GDP boleh naik.

Inflasi boleh rendah.

Pelaburan boleh masuk berbilion.

Tetapi bagi orang biasa, ukuran ekonomi jauh lebih mudah.

Selepas bayar rumah, makan, pengangkutan, anak dan semua komitmen bulanan, berapa banyak duit yang masih tinggal?

Itulah ekonomi yang rakyat rasa setiap hari.

Bila baru kita betul-betul rasa senang?

Kos hidup bukan semata-mata cerita harga barang naik.

Ia cerita tentang hubungan antara harga, gaji dan produktiviti.

Inflasi rendah memang berita baik kerana harga tidak meningkat terlalu cepat.

Tetapi inflasi rendah tak boleh memadam kenaikan harga yang sudah berlaku beberapa tahun sebelumnya.

Kalau Malaysia mahu rakyat benar-benar rasa lebih makmur, kita tak boleh hanya cuba menahan harga.

Pendapatan juga perlu bergerak lebih laju.

Bila gaji mampu mengatasi kenaikan kos hidup secara konsisten, barulah angka ekonomi yang cantik mula terasa dalam kehidupan sebenar.